خراسان جنوبی گروگان و قربانی دوقطبی های کاذب

سالهاست که خراسان جنوبی با چالشهای ساختاری متعددی دستوپنجه نرم میکند؛ از خشکسالی و کمآبی گرفته تا فقر زیرساختی و مهاجرت نیروی کار. اما در این میان، آنچه بیش از همه به توسعه استان آسیب زده است، نه کمبود منابع، بلکه نوعی فرهنگ سیاسی است که در آن «اختلاف» به کالایی پرسود تبدیل شده و برخی، نان خود را در دامن شکافها میجویند.کافی است نگاهی به فضای رسانهای و سیاسی استان بیندازید تا الگویی تکراری را ببینید: یک روز اصلاحطلب و اصولگرا را در مقابل هم قرار می دهند، روزی دیگر غرب و شرق استان را به جان هم می اندازند ، یک روز دو قطبی شیعه و سنی ایجاد می کنند و روزی دیگر بین بازار و مردم فاصله می اندازند و هر آنچه که بتواند افراد را در برابر هم قرار دهد، به ابزاری برای یارگیری و سوگیری تبدیل میشود. این جماعت بهخوبی میدانند که برای حفظ جایگاه خود باید در دامن اختلافات رشد کنند؛ و برای همین، نه تنها از آن پرهیز نمیکنند، بلکه به آن دامن میزنند.چندی پیش استاندار خراسان جنوبی در جلسهای اعلام کرد: «ما پنج استاندار داریم (چهار نماینده و شخص استاندار) و پنج نماینده داریم که همه با هم و متحد برای توسعه استان گام برمیداریم.» شروع این دوره مجلس نیز با شعار همافزایی بین نمایندگان آغاز شد. اما حالا در میانه راه، شیطنتها و برنامههای برخی افراد، و متأسفانه کشیده شدن همین مسائل به بستر رسانههای رسمی و غیررسمی استان، فضای عمومی را درگیر حواشی غیرضرور کرده است. جنجال و چالش شاید برای خیلیها جذاب باشد، اما واقعیت این است که هزینهای که بر دوش مردم استان میگذارد، قابل اغماض نیست.طی چند ماه اخیر به شدت مشاهده میشود جریاناتی در استان به این دوقطبیها دامن میزنند: یک روز دو نماینده مجلس را در مقابل هم قرار میدهند، روزی مسئولان دو شهرستان را دچار چالش میکنند و روزی دیگر مدیران دولتی را مقابل مجلس و مجلسیها را مقابل آنها. این اتفاقات پنهان نیست و متأسفانه این روزها به صورت علنی هم رخ میدهد؛ اما اینکه همه در مقابل آن سکوت کردهاند، جای سؤال است. اخیراً در یک دوقطبی کاغذی، خواص دو منطقه در مقابل هم قرار گرفتند و مواضعی طرح کردند، در حالی که آتش این فتنه از مناطقی روشن میشد که اصلاً در این دعوا نه مدعی بودند و نه ذینفع؛ و فقط از آتش اختلاف آن سوءاستفاده میکردند نمونه عبرتآموز این رفتار را میتوان در پروژه راهآهن خراسان جنوبی دید. پروژهای به این مهمی که باید سالها پیش سوت قطار آن شنیده میشد، به خاطر دوقطبیهای کاذبی که برخی افراد کجفهم در مناطق مختلف ایجاد کرده و آن را به مطالبهسازیای نامیمون تبدیل کرده بودند، هر بار به عقب افتاد و اینک تازه جان میگیرد. این یعنی هزینهای که بر دوش مردم استان گذاشته میشود، نه فقط در قالب حواشی رسانهای، بلکه در قالب سالها تأخیر در توسعه و محرومیت مضاعف قابل مشاهده است.پرسش اساسی اینجاست: چرا خواص استان در برابر این موج اختلافافروزی که بعضا توسط اطرافیانشان مدیریت می شود سکوت کردهاند؟ خراسان جنوبی با مسیر طولانی و سخت رسیدن به توسعه پایدار، بیش از هر چیز به آرامش درونزا نیاز دارد. اگر خواص استان با حساسیت بیشتری نسبت به گفتمان خود و البته اطرافیان و همراهان خود برخورد کنند، قطعاً خراسان جنوبی در مسیر توسعه سرعت بیشتری خواهد گرفت. اما تا زمانی که سکوت، چتر حمایتی اختلافافروزان باشد، هر روز شاهد دوقطبی تازهای خواهیم بود که تنها ثمرهاش عقبافتادن بیشتر استان از قطار توسعه است.خراسان جنوبی نه به دوقطبیهای کاذب نیاز دارد و نه به یارگیریهای پشتپردهای. آنچه این استان محروم اما پرظرفیت به آن نیازمند است، همافزایی واقعی میان نمایندگان، مسئولان و جریانات سیاسی است؛ همافزاییای که در عمل ثابت شود، نه در شعار. تا زمانی که برخی، نان خود را در اختلاف میجویند و سکوت خواص، میدان را برای آنها باز نگه میدارد، پروژههای توسعه یکی پس از دیگری در آتش حواشی میسوزند و مردم استان تاوان آن را میپردازند. وقت آن است که خواص استان، پیش از آنکه دیر شود، مرز خود را با اختلافافروزان روشن کنند و نگذارند خراسان جنوبی بیش از این، گروگان دوقطبیهای کاذب بماند.



